Opowieści Amy

                                                            Rozdział 1
                                                                      ''Wyjazd''

-Amy wstawaj, to twój ostatni dzień w szkole, chyba nie chcesz się spóźnić, i nie zapomnij pożegnać się z przyjaciółmi
-Tak wiem mamo, nie musisz mi tego przypominać, powtarzasz to już chyba od tygodnia. -.-
Wciąż nie mogę pogodzić się z myślą że już nigdy nie zobaczę mojego ukochanego Poznania, no chyba że dorosnę.
Ben - mój młodszy brat szybko pogodził się z tą myślą, jak to zwykle 4-latek był okropny, musiałam go niańczyć kiedy mama była w pracy, nie dawał mi spokoju ciągle wrzeszczał, bałaganił, rozwalał, muszę lataći sprzątać w domu żeby mama nie krzyczała..Mój tata umarł na wojnie, wtedy jeszcze nie było mnie na świecie, mamie było bardzo ciężko, pomagała jej moja ciocia Bella.No dobrze wródźmy do mnie, mam 16 lat, jestem osobą bardzo skrytą, mam małą grupkę przyjaciół, tylko przy nich czuje się dobrze i się ''relaksuje''.
-Amy, halo, ziemia do Amy
-co !?
-ciągle jesteś zamyślona, coś się stało?
-nie mamo, muszę już iść do szkoły
-no dobrze, pa córciu !
-pa..
Nienawidzę chodzić do szkoły, nikt mnie tam nie rozumie, nauczyciele patrzą się na mnie jakbym zwariowała i wychowawczyni ciągle ględzi o wychowaniu i zachowaniu się w stosunku do dorosłych.
Szłam po korytarzu zamyślona, nagle wpadłam na moją najlepszą przyjaciółkę Becky.
-O, cześć, Becky
-Cześć..
-co się stało?
- no... jest mi przykro bo musisz się przeprowadzić do Wrocławia, wpadłam na pomysł żebyś zamieszkała u mnie, ale twoja mama na pewno się nie zgodzi...
-no, niestety moja mama ciągle mówi jak nam będzie tam dobrze i będzie zarabiać dużo pieniędzy i wgl.
Nagle zadzwonił dzwonek.
Weszłyśmy do klasy, przy wejściu spotkałyśmy Szymona, przytulił mnie tak jakbyśmy byli parą, potem mnie pocałował po przyjacielsku w policzek i powiedział żebym nie wyjeżdżała, i objął mnie w tali.
-stanęłam dęba, patrząc się na niego i powiedziałam że muszę wyjechać, chociaż bardzo nie chcę rozstawać się z moimi przyjaciółmi
Nagle nauczyciel zakaszlał, dając znak żebyśmy przestali odstawiać ''szopkę'' i usiedli wreszcie na swoje miejsca.
Mijały godz. w końcu zadzwonił ostatni dzwonek i wszyscy wyszliśmy ze szkoły, Szymon i Becky podprowadzili mnie pod dom, i każdy z osobna mnie przytulił i pocałował w policzek.Becky mało się nie rozpłakała, Szymon chyba też ale jakoś nie było widać tego po nim.
-Amy, będziesz codziennie dzwonić?
-Tak
-na pewno?
-Tak, obiecuję
-Amy, poczekaj, mamy dla ciebie mały upominek.
Wręczyli mi zapakowany w karton ''upominek'', powiedziałam że otworzę go w pokoju ale oni prosili abym go otworzyła teraz, zgodziłam się, była to ramka ze zdjęciem w środku, na zdjęciu była ja Szymon i Becky razem w 6 klasie.O mało co nie rozpłakałam się gdy to zobaczyłam, przytuliłam ich i się pożegnałam.
Poszłam do swojego pokoju by dokończyć pakowanie się, podczas, pakowania przypominałam sobie dawne czasy ze swoimi przyjaciółmi, przyjaźniłam się z nimi 5 lat, trudno było mi się z nimi rozstać, ale nie miałam za dużego wyboru.Po chwili byłam spakowana, i ze złamanym sercem musiałam się żegnać z domem w którym spędziłam całe swoje życie.
-Amy, chodź już nie mamy czasu
-jeszcze 5 minut
Stałam przed domem, łzy ciekły mi z oczu, najchętniej rozpłakałabym się tak głośno że cały Poznać by mnie usłyszał, ale doszłam do wniosku że nie warto.
Wreszcie wsiadłam do samochodu i czas bardzo szybko minął.
W końcu wysiadłam z samochodu i ujrzałam Wrocław.

I jak, podobało się? Proszę o komentowanie ;)

Jeśli nikt nie skomentuje 2 rozdziału nie będzie ;(